زکریای رازی

این اثر، طرحی است از حلقة درس ابوبکر محمد بن زکریای رازی ( ۲۵۱ – ۳۱۳ ه.ق) دانشمند بلند آوازة ایران، که در بسیاری از دانش‌ها و علوم بشری از جمله: فلسفه، ریاضیات، طب، نجوم، فیزیک، کیمیا و شیمی صاحب نظر بوده، و اکتشافات مهمی همچون کشف اسید سولفوریک و الکل، بدو منسوب است. طراحی و بافت این اثر، تجلیلی از شخصیت این دانشمند و یادی از فضاهای پُربار تعلیم و تعلم در ایران است. رسّام در طراحی این اثر در چهره پردازی از سبک جدید الهام گرفته است. طاق و قندیل، ابنیه و گنبدهای سنّتی، فضایی ایرانی به اثر بخشیده است. رنگ‌های آرام و سرد در متنی با گسترة سفید، بی‌آلایشی و پاکی مدرسه را تداعی می‌کند. درمجموع تعادلی ناهماهنگ اما موزون بین طرح و اندیشه، بافت و نقش، پدید آمده است. این اثر بیان‌گر مراتب ادب و اعزام شاگردان به هنگام مشایعت استاد است که باظرافت خاصی طراحی شده است .